Haybeden Gerçeküstü Aşk: Bir ilişkinin anatomisi

DİLAN AYDEMİR

Yılmaz Erdoğan imzalı metin; bir kadının bir erkekle tanışmasından “ev haline” ve ilişkinin nihai çözülmesine uzanan süreci, modern bir klasik olarak sahneye taşıyor. Oyun, tesadüfi bir yüzleşmenin nasıl yavaş yavaş bir ev içi anatomisine dönüştüğünü; sevdanın “haybeden” başlayan serüveninin, gündelik hayatın ağırlığı altında nasıl evrildiğini işliyor. Yılmaz Erdoğan’ın şiirsel üslubu ile gündelik yaşamın sahiciliği arasındaki o hassas denge, hikâyenin temel dinamiğini oluşturuyor.

2004 yılından bugüne hayatın ritmi kökten değişti. “Analog” romantizmin naif yavaşlığı, yerini dijitalin anlık bildirimlerle bölünmüş parçalı hızına bıraktı. Ancak metin, bu zamansal uçuruma rağmen diri kalmayı başarıyor. Oyunun “bekleyişe” dayalı durağan dokusu, bugün hem nostaljik bir tanıdıklık hem de artık uzağımızda kalan bir romantizm sunuyor. Temel değişmedi çünkü: İnsan, karşısındakini olduğu haliyle değil, görmek istediği haliyle seviyor.

Bu zamansal sürekliliği sahnede kuran, Yusuf Kenan Adıgüzel rejisi. Ankara’da, Bergüzar Sanat Kafe’de sahnelenen yapım, metnin dokusunu mekânın karakteristik atmosferiyle bütünleştiriyor. Geleneksel sahne düzeninin aksine bu tercih, izleyiciyi bir yaşam alanının sahiciliğine çekiyor. Olan biten, salt bir oyun değil; kolektif hafızamızdaki ilişki anatomisi. Oyunun ismindeki “gerçeküstü” ifadesi, sahnede izlenen gündelik, çıplak ve oldukça sıradan gerçeklikle ironik bir tezat oluşturuyor.

Oyun, mecburi bir başlangıçla açılıyor. Bar taburesinde baş başa kalmış iki yabancı; aralarındaki meraklı mesafe, kadehlerin tokuşturulması ve bakışların birbirini tartması… Sahneyi kaplayan yoğun kırmızı ton, yeni filizlenen merakın görsel imzası olarak okunmalı. Zaman ilerledikçe özenli buluşma atmosferi yerini koltuğa, sehpaya ve gazeteye bırakıyor. Sahne yalınlığı, dikkati dekordan ziyade karakterlerin çatışmasına kilitliyor. Merkezdeki koltuk ve sehpa; karakterlerin arasına örülen duygusal duvarların ve görünmez mesafelerin fiziksel göstergesi; sıradan bir evin ödünç alınmış parçaları.

Oyunun samimiyetini perçinleyen unsur ise oyunculuk tercihi: Selen Adıgüzel ve Yusuf Kenan Adıgüzel çiftinin gerçek hayattaki evlilikleri, metne sadece bir bilgi değil, dokuya işlemiş bir gerçeklik katıyor. İzlenen küçük kırgınlıklar, bir metin okumasından ziyade; çiftin kendi ev hallerinden sahneye taşıdığı samimiyetin yansıması. Sadece konuşurken değil; bakışlarındaki o paslaşma, birbirlerinin cümlelerini sessiz bir mutabakatla tamamlama biçimleri, sahnede ikili bir oyunculuk akışından ziyade yaşayan bir organizmanın ritmi gibi. Özellikle tartışma anlarındaki o kırılgan gerilimi, tekniğe boğmadan ve dozunda bir doğallıkla yönetmek, konuşmaktan daha güç bir yetenek ister; ikili, sahnedeki bu dengeyi metnin doğal bir akışına dönüştürüyor.

Rojbin Aktan, Evde Yoksan şarkısının girdiği o kritik noktada ses ve ışığı, oyunun anlatım diline doğrudan eklemliyor; tekniğin dramaturjiyle birleştiği an bu. Melodi olmasa, anın bıraktığı buruk tat eksik kalırdı. Haybeden Gerçeküstü Aşk, sevmenin sadece bir başlangıç olduğunu hatırlatır; asıl mesele dinleyebilmek ve tahammül edebilmektir. Bunu bir ders gibi değil, trajikomik döngüleri sahneye taşıyarak gösterir. Finalde Asu Maralman’ın Bağrı Yanık Dostlara‘sı devreye girip salonu Sigaramın Dumanı‘yla doldurduğunda, ayrılığın kaçınılmaz hüznü salonun üzerine çöküyor. Oyunun tadını kalıcı kılan bu şarkı seçimleri, karakterlerle aramızda duran görünmez duvarı kaldırıyor ve bizi, yaşanmışlığın ağır tortusuyla baş başa bırakıyor. Hikâye sona erdiği andan itibaren seyirci, kendi hayatından cümlelerle salondan ayrılıyor.

*Haybeden Gerçeküstü Aşk, yaz aylarını oldukça yoğun geçirecek. Oyunu Temmuz ve Ağustos aylarında Ankara, Ordu, Samsun, Manisa, Kütahya, Sakarya, Amasya, Çorum, İstanbul, Sivas ve Yalova gibi şehirlerde izlemek mümkün.

“Haybeden Gerçeküstü Aşk”
Yazan: Yılmaz Erdoğan
Yöneten: Yusuf Kenan Adıgüzel
Oyuncular: Selen Adıgüzel, Yusuf Kenan Adıgüzel
Ses ve Işık Tasarımı: Rojbin Aktan