Oyuncu Gökhan Kutum: Tiyatro vicdanla yapılası bir buluşma
DİLAN AYDEMİR
Oyuncu Gökhan Kutum ile çocukluk yıllarında tiyatro ile tanışmasından konservatuvarda oyunculuk okumaya karar vermesine pek çok konuda söyleştik. Bir oyuncu olarak deneyimlerini paylaşan Gökhan Kutum, tiyatro için “Hem iş hem de kutsal olduğu için namusuyla yapılası, vicdanla hareket edilesi ve seyirciye dürüst davranılası bir buluşma” diyor.
Oyuncu olmaya ne zaman ve nasıl karar verdin?
Klişe bir başlangıç olacak ama ilkokul 4. sınıfta, Türkçe öğretmenimin 23 Nisan için sahneleyeceğimiz “Nasrettin Hoca ve Timur’un Filleri” oyununda bana Nasrettin Hoca rolünü vermesini unutmuyorum. Sakal olarak pamukları yüzüme uhu ile yapıştırmıştı. Uhu yakmaya başladığında keyfiyle, acısıyla hatta zorbalığıyla sahnede var olmayı kabulleneceğimi anladım. Sanırım bu, sahneyle ve hayallerimle kurduğum bağın başlangıcıydı.
Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü’nde okurken, mezuniyet sonrası için nasıl bir kariyer planı yapmıştın? Bu plana ne kadar yaklaşabildin?
Önceleri kafamda bir kariyer planlamıştım. Konservatuvarı bitirip, Ankara Devlet Tiyatrosu Akün Sahnesi’nde oynayarak seyirciye dokunmak istiyordum. İdollerimin yürüdüğü yoldan, onların ayak izlerini takip ederek hayallerime ulaşabileceğime inanıyordum. Okuldan önce, okurken ve mezun olduktan sonra birçok oyunda farklı pozisyonlarda yer aldım. Bazen sahnede oyuncu olarak bazen de arka planda dekorun bir parçası olarak bulundum ve her deneyimden çok şey öğrendim.
Kurduğum hayallere Ankara Devlet Tiyatrosu’nun sınırları içerisinde ‘vicdanım rahat’ biri olarak ulaştığımı düşünüyorum. Vicdan benim terazim o yüzden bu işi elimden geldiğince ve şartlar elverdiği sürece yapabiliyorum demek sanırım benim varış noktam.
Tiyatro, başladığı yer itibarıyla kutsallığı olan bir sanat dalı. Bir dönem boyunca öyleydi ve kimimiz için hâlâ öyle. Tiyatro benim için bir iş. İş olduğu için bir o kadar da kutsal.”
Bugün içinde bulunduğun dünyanın perspektifinden bakarak tiyatroyla ilgili düşüncelerini merak ediyorum. Tiyatronun senin ruhuna yansıması nasıl? Tiyatro senin için ne ifade ediyor?
İçinde bulunduğum çalışma ortamında her ne kadar verilen kararları/oyunları en iyi şekilde sunmak olsa da daha çok sözü olan, seyirciye her şeyiyle dokunan, koca koca cümlelerin değil anlamlı kelimenin harfi olmak o kelime ile dünyaları aktarabilmek..
Tiyatro, başladığı yer itibarıyla kutsallığı olan bir sanat dalı. Bir dönem boyunca öyleydi ve kimimiz için hâlâ öyle. Tiyatro benim için bir iş. İş olduğu için bir o kadar da kutsal. Hem iş hem de kutsal olduğu için namusuyla yapılası, vicdanla hareket edilesi ve seyirciye dürüst davranılası bir buluşma.
Oyuncu olarak sektörde var olmak nasıl bir duygu? Kendini yolun neresinde görüyorsun?
Vay be, ben de bu işin bir parçasıyım, ben de yuhalanıyorum, ben de tebrik ediliyorum, ben de eleştiriliyorum, benim de fuaye fotoğrafım var, gibi durumların duyguları içerisindeyim. Kimi zaman çok mutlu ve umutluyum; kimi zaman depresif ve değişken. Yolun başındayım sanırım hep yolun başında olacağım. Hep ilk günkü heyecanımla, amatörlüğümle.
Canlandırdığın karakterlerle nasıl bir bağ kuruyorsun?
O benim işim ve vicdanım rahat olmalı. Bu yüzden çok çalışmalı çalışırken de eğlenmeli ve keyif almalıyım.
Sosyal medya eleştiriye çok açık bir mecra. Övgü kadar yergiler de oluyor. Burada olumsuzluklarla karşılaşıyor musun, karşılaştığın olumsuzluklarla nasıl mücadele ediyorsun?
Mücadele ediyorum demek yerine karşılaştığım olumsuzlukları değerlendirip haklılık payı varsa teşekkür edip kabullenmek, eğer olabiliyorsa gözden geçirip düzeltmek, haklılık payı yoksa görmezden gelip yoluma devam etmek…
Sonuçta görece bir iş ve herkesin kendine göre haklı olup söylemek istediği şeyler vardır. Nezaket içerisinde birbirimize samimiyetle fikirlerimizi söyleyip keşke olumsuzlukları, yergileri pozitifle değiştirebilsek. Sanırım bu zayıf insanların zayıflıklarının farkına varıp egolarını rafa kaldırdıkları bir ortamda olur ancak.
