Carrie Müzikali: İnanç ve koruma kıskacında bir yıkım
DİLAN AYDEMİR
Mezuniyet baloları dışarıdan ne kadar renkli ve eğlenceli görünürse görünsün, aslında lise yıllarının tüm acımasız hiyerarşisini, dışlayıcı gruplaşmalarını ve arkaya itilen kırgınlıklarını içinde barındırır. Stephen King’in meşhur eseri Carrie’yi çoğumuz sadece fantastik bir korku hikâyesi gibi hatırlarız. CoVo Müzikal’in Ankara sahnesine taşıdığı yeni yorum ise, madalyonun arkasındaki asıl dehşeti; yani toplumsal baskıyı ve bir insanı el birliğiyle nasıl canavarlaştırabileceğimizi gösteriyor. Lawrence D. Cohen’in sahne metnine sadık kalan yapım, seyirciyi ucuz numaralarla korkutmak yerine, adım adım tırmanan sarsıcı bir psikolojik gerilime ortak ediyor.
Yönetmen Su Özkalp, Carrie White’ın hayatını iki büyük kıskacın ortasına bırakmış: Bir yanda lisenin dışlayıcı ve kendi içinde vahşi kuralları olan dünyası, diğer yanda ise nefes almayı bile günaha bağlayan bir annenin dinsel dogmalarla örülü kasvetli evi. Özkalp’in en doğru tercihi, Carrie’nin telekinetik güçlerini fantastik bir süper yetenek ya da görsel bir şov malzemesi gibi sunmaması. Aksine bu güçler; sürekli ezilen, sesi kısılan ve yok sayılan bir genç kızın bedensel olarak sıkıştığı yerden attığı son çığlık, çaresiz bir savunma mekanizması olarak salona yayılıyor.
Yiğit İbrahim Biçer’in kurduğu hareket düzeni ve koreografiler de sahnedeki gerilimli atmosferi çok iyi besliyor. Koro sahnelerindeki cıvıl cıvıl gençlik enerjisi, sahneler ilerledikçe acımasız bir sürü psikolojisine ve kolektif bir linç kültürüne dönüşüyor. İzlerken bu temponun arkasındaki acımasızlık adeta boğazınızı düğümlüyor.
Böyle sert bir müzikali taşımak kolay iş değil. Sahnedeki temel çatışma aksı, karakterleri karikatürize etmeden, çok dengeli bir biçimde kurulmuş. Dide Altınok ile dönüşümlü oynayan Yağmur İlhan, Carrie’nin oyunun başındaki silik, omuzları çökük halinden, gücünü keşfettiği kanlı finale kadar harika bir bedensel dönüşüm sergiliyor. Sadece şarkı söylemiyor, sesi karakterin yutkunduğu saf öfkeyi salona çok iyi zerk ediyor. Karşısında, kızını korumak adına ona dünyadaki en büyük şiddeti uygulayan fanatik anne rolünde Doğa Baysal var. Baysal, tavizsiz duruşu ve dolgun vokaliyle sahnede ürkütücü bir otorite kuruyor. İki oyuncunun aralarındaki hastalıklı anne-kız düetleri ise oyunun tansiyonunu anında yukarı çekiyor. Lise koridorlarındaki nedensiz ve çiğ zorbalığı Eylül Güneş (Chris) ve Yusuf Aslanalp (Billy) dinamik oyunculuklarla sırtlıyorlar. Nil Uzunca (Sue) ve Ozan Uysal (Tommy) ise bu acımasızlığın ortasında iyi niyetli kalmaya çalışan gençlik masumiyetini çok temiz bir performansla hissettiriyor.
Seyirciyi doğrudan sinir uçlarından yakalayan başlıca itici güçlerden biri de oyunun müzikal yapısı. Müzik Yönetmeni Yüksel Çınar Atilla ve İbrahim Ramazan Duran’ın elinden çıkan müzikal altyapı, Michael Gore’un partisyonlarındaki ürpertici ve dinamik havayı başarıyla sahneye taşıyor. Şarkıların arkasındaki sürekli tırmanan tempo ve sert tonlar, sahnede konuşulmayan gizli gerilimi her an ensenizde hissettiriyor. Vokaller ve müzik arasındaki dengeli uyum sayesinde de sahnede hiçbir ses birbirini ezmiyor. Görsel tarafta Kayra Aydoğmuş’un ışık tasarımı, lisenin yapay pastel renklerinden White evinin boğucu ve loş atmosferine geçişleri çok net ayırmış. Meşhur balo gecesinde sahneyi yutan kan kırmızısı tonlar, Sercan Şahinbaş’ın imzasını taşıyan sahne illüzyonları ve efektlerle birleşince, finalde sahne tam bir patlama anına dönüşüyor.
CoVo Müzikal, hikâyeyi tek taraflı bir “korku figürü ve kurban” dengesinden çıkarıp, nihayetinde anne ile kızın kaçınılmaz ortak trajedisine odaklanıyor. Balo salonunu yıkan büyük yıkım, sadece dış dünyanın acımasızlığına bir tepki değil; küçücük bir evde inanç ve koruma içgüdüsü altında birbirini tüketen iki kadının, toplumsal yalıtılmışlıkla büyüyen çaresizliğinin bir sonucu. Müzikal ve teknik rejinin bu ortaklığı da sahnede yaşananları görkemli bir şov malzemesi yapmadan, klostrofobik aile trajedisinin ağırlığını son ana kadar salonda tutuyor.
“Carrie Müzikali”
Yazan: Lawrence D. Cohen
Çeviren: CoVo Müzikal
Yöneten: Su Özkalp
Koreografi/Yardımcı Yönetmen: Yiğit İbrahim Biçer
Oyuncular: Dide Altınok/Yağmur İlhan, Doğa Baysal, Nil Uzunca, Ozan Uysal, Eylül Güneş, Yusuf Aslanalp, Yağmur Engin Aslan, Kadir Mert Durna, Buse Gültekin, Ayça Çalışkan, Neva Nas Aydın, Berfin Yıldız, Aykut Alagöz, Emre Akyüz
Beste: Michael Gore
Şarkı Sözleri: Dean Pitchford
Müzik Yönetmeni: Yüksel Çınar Atilla
Yardımcı Müzik Yönetmeni/Tonmeister/Ses Kumanda: Sina Şehlaver
Orkestra Şefi: İbrahim Ramazan Duran
Orkestra:
Klavye 1 Deniz Büyükaşık / Zeynep Arıca
Klavye 2/Ses Efekt Tasarım Emir Özkoç
Gitar 1 İbrahim Ramazan Duran
Gitar 2 Fethi Demirören
Bas Gitar Gizem Aydın
Çello Dilan Azad
Davul Özgür Deniz Alemdağ
Teknik Yönetmen: Beyza Türkoğlu
Yardımcı Teknik Yönetmen: Cenker Kaya / İnci Topçuoğlu
Sahne Amiri: Cansu Özer
Yardımcı Sahne Amiri: İlke Uzun Özerdem / Defne Sarıbaş
Işık Tasarım ve Kumanda: Kayra Aydoğmuş
Dekor – Aksesuar Tasarım ve Uygulama: Cenker Kaya / İdil Bilge Çınar / Kaan Efe Mermer
Makyaj Tasarım ve Uygulama: Burcu Haksever / Elif Aslan
Kostüm Tasarım ve Uygulama: Elif Aslan / Zeynep Can
İllüzyon Danışmanı: Sercan Şahinbaş
Prodüksiyon Amiri: Sinan Erdoğan
Görsel İletişim ve Sosyal Medya Direktörü: Kutlay Adalı
