Şuan Okunan
Sahne açık: İyi oyun yolda

Sahne açık: İyi oyun yolda

Sahne açık: İyi oyun yolda
MAHİR ELVAN

Tiyatro; insanı, insana, insanla, insanca anlatma sanatıdır. Kökleri Antik Yunan’a uzanan bu sanat, yüzyıllar boyunca biçim değiştirse de özünde aynı soruyu taşır: İnsan, kendini sahnede nasıl görür?

Belki de bu yüzden tiyatroya sanatların sanatı denir. Söz, müzik, hareket, ışık ve tasarım aynı çatı altında buluşur. Fakat bütün bu unsurları bir arada tutan, yalnızca teknik bir uyum değildir. Onlara anlam veren; hikâyenin doğru anlatılması, kalbe ve akla ulaşmasıdır.

Sahne bazen ışıkla parlar, dekorla genişler, sisin içinde bambaşka bir dünyaya dönüşür. Bunların her biri tiyatronun imkânıdır. Doğru yerde kullanıldıklarında hikâyeyi büyütür, seyircinin hayal gücüne yeni kapılar açarlar. Ama bütün bu güzelliğin içinde insanın aklına bir soru da düşer: Görünen dünya, anlatılan hikâyeyi taşıyor mu?

İyi oyun, yalnızca göze hitap eden değil, seyircinin içinde de bir yer açan oyundur. İyi oyuncu, sahnede ne kadar göründüğüyle değil, karakterin iç dünyasını ne kadar görünür kıldığıyla hatırlanır. İyi yönetim, bütün parçaları bir araya getirirken hikâyenin sesini kaybettirmez; kaybettirmemelidir. Tiyatroda her şey yerli yerinde olabilir. Yine de o sürükleyici, akıcı ve görünmez bağ kurulmadığında sahneyle seyirci arasında bir mesafe kalır.

İyi seyirci de bu mesafeyi hisseder. Her alkışın aynı anlama gelmediğini, sessizliğin bazen uzun bir cümleden daha çok şey söylediğini bilir. Bir oyundan çıkarken yalnızca ne gördüğünü değil, ne hissettiğini de düşünür. Çünkü sahneye duyduğu saygı, gördüğünü olduğu gibi kabul etmesini değil, üzerinde düşünmesini sağlar.

Tiyatro büyük emek ister; bunda kuşku yok. Fakat emek, yalnızca harcanan çabayla değil, ortaya çıkan sonuçla da değerlendirilir. Seyirciye ulaşan, onun belleğinde yaşayan, perde kapandıktan sonra da konuşulmaya devam eden şey sahnede kurulan anlatıdır. Bazen büyük bir dünya, küçük bir hikâyeyle ve teknik imkânlar sınırlıyken bile kurulabilir. Bazen de bütün sahne imkânlarına rağmen hikâye kendi yolunu bulamayabilir.

Tiyatroyu sevmek, her oyunu aynı ölçüde başarılı bulmak değildir. Bazen sevgi, sahneye daha iyisini yakıştırmak ve daha iyisini beklemektir. Çünkü bir oyunun gücü yalnızca nasıl göründüğünde değil, seyirciye ne anlattığında ve onda ne bıraktığında saklıdır. Perde kapandığında ışıklar söner, dekor yerini bulur; ama hikâye seyircinin içinde yaşamaya devam ediyorsa tiyatro amacına ulaşmıştır. Geriye yalnızca gördüklerimiz değil, bize düşündürdükleri ve hissettirdikleri kalır.

Kreosus yazı sonu genel


Tüm Hakları Saklıdır 2024 - Tasarım: Merhaba Grafik